Puting Rosas

Sa bawat paglakad ay damang dama ang labis na pagkasabik ng puso. Hindi maintindihan ang nadarama sa unang sulyap ng iyong mga mata. Tila bukambibig ang lahat ng matatamis na bagay sa mundo. Ang sarili ay ‘di maalintana sapagkat tumatangis ang bawat silakbol ng damdamin at ika’y niyakap sa unang pagkakataon… Oo, sa kauna-unahang pagkakataong nakita ka, sa wakas.

Kasing bilis rin ng dyip ang pag-apaw ng kasiyahang hatid ng bawat pag-ngiti. Hindi pansin ang paligid pagkat ang iyong paggalaw lamang ang tanging sinisilip. Sulyap ng mata’y hindi maiwas, karugtong ng pag-ambit ng bawat tinaga mula sa iyong malalim na pagbigkas na tila’y musika sa ‘king pandinig.

Mga kwentong marathon na hindi mahahalili sa mga nababasa sa telebisyon. Kahit maghapon na magkasama’y tuloy pa rin ang pagkilala sa isa’t isa na ‘di ko mawari na ganito pala… Ganito pala kaysarap titigan ang iyong mga mata, pakinggan ang iyong mga tinaga, ang hawakan ang iyong mga kamay, ang sumandal sa iyong balikat habang pinapakinggan ang musikang tayo lamang ang nakakarinig. Ganito pala kaysarap mahulog sa iyo, oh, giliw ko.

Di ko namalayan ang oras ng bawat pag patak ng segundo sa bawat pagtama ng ating mga mata ay tila natatamaan ang puso. Hahayaan nalang ang damdamin na tila langit ang nadarama tulad ng pagsikat ng araw sa silangan hanggang sa paglubog nito sa kanluran. Walang katapusang saloobin kung bakit ako nagkakaganito. Sa kung ano ang meron sa wala at kung ano ang wala sa meron. Pagkat ‘di ko mapagtanto kung bakit tila ang pagtawa mo ang pinapapangarap ko.

Ang mga butuin sa kalangitan ay walang katulad sa kislap ng iyong mga mata. Ang pagdampi ng lamig ng hangin sa aking balat ay ‘di alintana pagkat ang presensya mo ay nangingibabaw. Isinawasiwas lamang ang pagka hiya ‘pagkat hangad lamang ay ang makilala ka. Hindi pansin ang mga taong nasa paligid dahil sa patuloy kong pinagmamasdan ang bawat anggulo mo na babaunin ko sa pag-alis. Sa pag-alis kong baon ang iyong mga ngiti at tawa, baon ang kwento mong salamin ng iyong buhay, baon ang mga alaalang parte ako ng buhay mo sa oras na ito.. mula sa ‘ting pagkikita hanggang sa aking pagsakay.

Sa pagduyan ay laman ng isipan ang pangakong hintayan. Sa dapit hapon ng ating pag liway, tugma ang bawat ritmo na sumasang-ayon sa labis na tiwala na ‘di malilimutan kailanpaman. Hindi linggid sa ‘king kaalaman na ganito pala kasaya ang isiping hindi ako nag-iisa sa pagtungo sa kinabukasan. Sa tuwina ay napapaindak sa saya, dama ang kaba, at lahat ng pwedeng madama sa hatid nitong hamon sa buhay ko. ‘Di mapigil ang mabilis na pagtibok ng puso, tanong ko tuloy, ito na ba ang para sa akin?

Pilit na pinapakalma ang sarili sa kasiyahang parang sumasabog ang lahat ng nasa loob ko. Kasabay ng pag-agos ng dugo sa aking mga ugat ay ang paggulo ng sistema na ‘di ko lubos maintindihan. Ngunit kabigha-bighani ang kapayapaang natagpuan sa balikat mo nang sa pagsandal ko’y dama ang bawat sandali nito.

Walang pakundangan ang kulitan na sa’yo lamang iaalay. Pangako ay mananaig, magunaw man ang daigdig. Pero alam kong daig ka pa saken kung kiligin, awh ah. Hahahaha! Tila wala na ‘tong katapusan, tadhana na ang may sadya tulad ng kalawakang walang hanggan. Sa daraang araw, oras, at sandali,  dagdag sa mithiin ko sa buhay, ay aalayan ka ng pang-habangbuhay- wagas at tapat na suyuan hanggang sa huli oh, giliw ko.

October 29, 2016

 

 

Advertisements

Come what may

I looked at the stars yet I saw darkness. I was thinking that whichever corner my eyes drew into, there will always be that longing for sparks. Just a little forward? backward? side ward? How much farther can I go for distant lights? How many years does it take to say that “life has finally happened to me!”

 

Wishing for the right time, patience has its way to offer for the best. In midst of difficulties, one must soar high to collect stars, not by gazing but to reach for them. To jump high, no, but to jump higher and believe that we are the stars of our own selves.

 

Failures make us stronger and independent. I am one of the billion people in the world who has gone countless depression and frustrations in life. And I say sorry for myself, for the things I have done and for the things I have failed to accomplish. I don’t want to rant each part of it but in general, to aim for the best shot is not that easy. Bumpy roads and a never ending ups and downs do come in my way but I know God has come to save the day. I admit, I once told myself to just give up because it is the easier than to keep up the struggles going. But the Lord is keeping on pursuing me to stay still and focus on forward. I have tried to step down that road of sorrows just to consider my tiredness. But, soon I realized, I can never escape that road. The longer I remain sitting down on that corner, is the longer it would make me to see the best days of my life. I know right now, it may seem like I have not yet done my best-est yet, but I also know for sure that every single day is closer to improvement as long as I keep going and go for the extra mile. My dreams are still inside of me. Keeping the fire burning and a never ending adventure awaits. Come what may.

 

University Week 2k15

Oh hello sunshine. Another day, another sunny bliss. 🙂

Feb 27, 2015

The sky is so bright, while birds are chirping and me, here sitting typing some words to put into this blog of mine. I want to admit, I miss doing this thing. Being a journalist, it’s never been an obligation for me to write anything I want. I love my hobby. It’s my life, my stressbank, my thoughts, my deepest emotions, and my soul. Well, I rarely post some journals here because I was too busy at school.

University Week here at UPV is just fine. I wish I have someone with me to join every events. Anyway, just yesterday, attended lecture series by the UP Scientists. They are all amazing. 🙂 woah. I am inspired by their work and contribution in the field of Science.

How I wish I could be awarded as UP Scientist someday too. 🙂 There are many thoughts of my mind right now, like, what to study? hmm.. I wanna explore scientific discoveries. Maybe, I could use them to formulate my problems. Then into hypotheses, then into experiment to test it, and write down conclusions. Well, it’s hard to achieve since, I’m still a student. Come what may, right?

Here on my room, it appears to be I’m not the only one. I have my roommate , Shera with me 🙂

I have to end this right now, 🙂

Laters baby ❤

THE BEAUTIFUL YOU

❤ ❤ ❤

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

Your smile that shines in my eyes,

Like the blooming sun that rise.

You’re glow that makes me happy,

Makes me giggle and snappy.

 

Are you getting tired my dear?

You’ve been running through my mind the whole year,

You make my life so exciting,

Tense feeling I’ve been experiencing.

 

I can’t get my eyes off you,

Following you to and fro.

I can’t resist from falling in love,

Are you an angel sent from above?

 

Do you have a map? I’m getting lost in your eyes.

I’ve found a diamond in skies,

So bright and precious you,

Who brings so much hue.

 

Everytime I see you, you turn me on.

Oh no, do you have a clone?

Everywhere I look, all I see is you.

I’m not drunk; I’m just intoxicated by you.

 

Meeting someone so special only happens once in a lifetime.

All I want is just to see you from time to time.

You look beautiful today,

Just like every other day.

 

Parang Kailan lang?

Sobrang tatag ng aking isipan ngayon sa mga maraming kapana-panabik na mga mangyayari sa taong ito. Noon, pawang isipan ko ay gulong-gulo sa mga eksenang masyadong madrama. Ngayon, mas pinapatatag ko ang anking kaloobang mag-sumikap nang makatapos sa pag-aaral. 

Hindi ko mawari kung anong kahihinatnan ng desisyon kong ito, basta’t ang alam ko lang ay ang aking pagtatagumpay ay magbubunga ng kasiyahan sa ‘king mga magulang na syang umagapay sa ‘kin para mag sumikap na igapang ako sa pag-aaral. Masasabi kong, malayo man ang aking pinagmulan, hindi rito nasusukat ang pag-asa sa’king puso na makapagtapos ng kolehiyo alang-alang sa mga taong naniniwala sa’king kakayahan. Higit kong inaalay ito sa Panginoong Diyos na syang nag bigay ng lakas sa’ken.

Hayyy. Next week na ang pasukan. Ewan ko lang kung ano ‘yung sasalubong sa kin, basta’t sa sarili ko, alam ko ang gusto ko. Papanindigan ko ‘to. Tatapusin ko ‘to. Kahit anong mangyari.

Marami narin akong narinig mula sa ibang estudyante na “UNDANG NA LANG KO”, OR “GIKAPOI NAKO”. Hindi ko kayang magbitaw ng mga ganitong salita sa buong buhay ko. Tanging sarili ko lamang ang makakatalo sa’kin kung magkaganon man sa oras na susuko na ako. Syempre, hinding-hindi ako susuko para sa ‘king mga pinapangarap. Sa buhay, pinapahalagahan ko ang meron ako ngayon… at pinapahalagahan ko rin ang mga ninanais ko sa hinaharap. ‘Di mawawala jan ang sariling bahay, lupa, swimming pool, negosyo, sasakyan, masaya at maginhawang pamumuhay. Naniniwala akong ang edukasyon ang solusyon sa kahirapan. Para na rin sa kinabukasan ng pamilya ko sa hinaharap, gusto ko silang makatikim ng masaganang buhay. Para sa’king mga magulang at kapatid, umaasa sila na ako’y makakapagtapos para makatulong na rin sa paghahanap buhay nang sa ganon ay ako ang magpapa-aral ng kapatid ko.

Malaking tulong ang pananalig sa Diyos at pagtitiwala sa sarili. Samut saring mga negatibo ang pinuno ko sa’king isipan noon nang ako’y naghihintay pa lamang ng resulta sa ‘king pag shift sa kursong gustong-gusto ko. Sabi ko noon nang nagfifill-up pa lang ako ng form before ako nagtake ng UPCAT, “ay, bahala sa Iloilo basta’t ang kursong gusto ko ang makukuha ko.” Kaya linagay kong first choice campus:UP VISAYAS, a.Chemical Engineering b. Accountancy. 

Kaya lang, ‘di ako pinalad na makapasok niisa samga pinili ko. Kahit nakapasa ako sa UPCAT, “DPWAS” naman ang resulta ng kurso ko o Degree Program With Available Slots. WEW. grave. Ang saya-saya ko talaga nun nung nalaman kong nakapasa ako. ‘Yun nga lang ang problema… 😦 is.. Kailangan ko pa palang mag susummer bridge sa Math nun kasi mababa ang kuha ko sa math. Kaya mas naging maaga ang pag punta ko sa Miagao, Iloilo. Ahay… hanggang natapos ang Summer Bridge Program sa Math, dun nalang ako sa dorm naghintay hanggang pasukan. Naghanap ako sa Registrar kung mayroon pa bang slot na available. Linagay naman nila ako sa BS in Fisheries. 

Naging okay lang naman ang 1st sem ko sa Fish, masaya naman at ‘dun ako sumuko sa pangarap kong maging isang Chemical Engineer. OH DIBA? *.*

Sa pagsisimula ng 2nd sem, parang may sumanib na spirito ng pag-asa sa’kin. Nang maging CS ako o College Scholar sa first sem, parang, may kung anong aura ang namuo sa ‘king damdamin na mag shift sa kursong gusto ko, at ito ang mga samut saring kadahilanan:

1. Ayokong tumanda na magsisi dahil hindi ko kinuha ang pagkakataong makapasok sa gusto kong kurso.

2. Ayokong ibalewala ang gusto ng sarili ko.

3. Gusto kong magtayo ng Winery sa Surigao.

4. Gusto kong maging isang Engineer.

5. Gusto kong magpa inspire sa kapwa kong kabataan na matutuong maghintay sa pinapangarap.

6. Gusto kong gawin ang mga gusto ko habang may panahon pa.

7. Gusto kong magpakatotoo sa sarili ko.

Ito, ang mga simpleng sagot kung bakit ako nag SHIFT. Alam kong, sa mga Fish Friends ko, sila’y nalulungkot, at naging happy for me dahil sa nakamit ko na sa wakas ang matagal kong pinapangarap. Hindi maipagpapalit ang tuwang nagmumula sa’king damdamin. Naway gabayan ako ng Diyos sa mga LONG EXAMS na aking susuungin. Alam ko sa sarili ko na sa bandang huli, ang lahat ng pinaghirapan ay mamumunga ng mabuti at kailangan lamang ng tyaga sa bawat panahong igugugol ko sa pag-aaral. 

MABUHAY ANG MGA ISKOLAR NG BAYAN. 🙂