Puting Rosas

Sa bawat paglakad ay damang dama ang labis na pagkasabik ng puso. Hindi maintindihan ang nadarama sa unang sulyap ng iyong mga mata. Tila bukambibig ang lahat ng matatamis na bagay sa mundo. Ang sarili ay ‘di maalintana sapagkat tumatangis ang bawat silakbol ng damdamin at ika’y niyakap sa unang pagkakataon… Oo, sa kauna-unahang pagkakataong nakita ka, sa wakas.

Kasing bilis rin ng dyip ang pag-apaw ng kasiyahang hatid ng bawat pag-ngiti. Hindi pansin ang paligid pagkat ang iyong paggalaw lamang ang tanging sinisilip. Sulyap ng mata’y hindi maiwas, karugtong ng pag-ambit ng bawat tinaga mula sa iyong malalim na pagbigkas na tila’y musika sa ‘king pandinig.

Mga kwentong marathon na hindi mahahalili sa mga nababasa sa telebisyon. Kahit maghapon na magkasama’y tuloy pa rin ang pagkilala sa isa’t isa na ‘di ko mawari na ganito pala… Ganito pala kaysarap titigan ang iyong mga mata, pakinggan ang iyong mga tinaga, ang hawakan ang iyong mga kamay, ang sumandal sa iyong balikat habang pinapakinggan ang musikang tayo lamang ang nakakarinig. Ganito pala kaysarap mahulog sa iyo, oh, giliw ko.

Di ko namalayan ang oras ng bawat pag patak ng segundo sa bawat pagtama ng ating mga mata ay tila natatamaan ang puso. Hahayaan nalang ang damdamin na tila langit ang nadarama tulad ng pagsikat ng araw sa silangan hanggang sa paglubog nito sa kanluran. Walang katapusang saloobin kung bakit ako nagkakaganito. Sa kung ano ang meron sa wala at kung ano ang wala sa meron. Pagkat ‘di ko mapagtanto kung bakit tila ang pagtawa mo ang pinapapangarap ko.

Ang mga butuin sa kalangitan ay walang katulad sa kislap ng iyong mga mata. Ang pagdampi ng lamig ng hangin sa aking balat ay ‘di alintana pagkat ang presensya mo ay nangingibabaw. Isinawasiwas lamang ang pagka hiya ‘pagkat hangad lamang ay ang makilala ka. Hindi pansin ang mga taong nasa paligid dahil sa patuloy kong pinagmamasdan ang bawat anggulo mo na babaunin ko sa pag-alis. Sa pag-alis kong baon ang iyong mga ngiti at tawa, baon ang kwento mong salamin ng iyong buhay, baon ang mga alaalang parte ako ng buhay mo sa oras na ito.. mula sa ‘ting pagkikita hanggang sa aking pagsakay.

Sa pagduyan ay laman ng isipan ang pangakong hintayan. Sa dapit hapon ng ating pag liway, tugma ang bawat ritmo na sumasang-ayon sa labis na tiwala na ‘di malilimutan kailanpaman. Hindi linggid sa ‘king kaalaman na ganito pala kasaya ang isiping hindi ako nag-iisa sa pagtungo sa kinabukasan. Sa tuwina ay napapaindak sa saya, dama ang kaba, at lahat ng pwedeng madama sa hatid nitong hamon sa buhay ko. ‘Di mapigil ang mabilis na pagtibok ng puso, tanong ko tuloy, ito na ba ang para sa akin?

Pilit na pinapakalma ang sarili sa kasiyahang parang sumasabog ang lahat ng nasa loob ko. Kasabay ng pag-agos ng dugo sa aking mga ugat ay ang paggulo ng sistema na ‘di ko lubos maintindihan. Ngunit kabigha-bighani ang kapayapaang natagpuan sa balikat mo nang sa pagsandal ko’y dama ang bawat sandali nito.

Walang pakundangan ang kulitan na sa’yo lamang iaalay. Pangako ay mananaig, magunaw man ang daigdig. Pero alam kong daig ka pa saken kung kiligin, awh ah. Hahahaha! Tila wala na ‘tong katapusan, tadhana na ang may sadya tulad ng kalawakang walang hanggan. Sa daraang araw, oras, at sandali,  dagdag sa mithiin ko sa buhay, ay aalayan ka ng pang-habangbuhay- wagas at tapat na suyuan hanggang sa huli oh, giliw ko.

October 29, 2016

 

 

Advertisements

Come what may

I looked at the stars yet I saw darkness. I was thinking that whichever corner my eyes drew into, there will always be that longing for sparks. Just a little forward? backward? side ward? How much farther can I go for distant lights? How many years does it take to say that “life has finally happened to me!”

 

Wishing for the right time, patience has its way to offer for the best. In midst of difficulties, one must soar high to collect stars, not by gazing but to reach for them. To jump high, no, but to jump higher and believe that we are the stars of our own selves.

 

Failures make us stronger and independent. I am one of the billion people in the world who has gone countless depression and frustrations in life. And I say sorry for myself, for the things I have done and for the things I have failed to accomplish. I don’t want to rant each part of it but in general, to aim for the best shot is not that easy. Bumpy roads and a never ending ups and downs do come in my way but I know God has come to save the day. I admit, I once told myself to just give up because it is the easier than to keep up the struggles going. But the Lord is keeping on pursuing me to stay still and focus on forward. I have tried to step down that road of sorrows just to consider my tiredness. But, soon I realized, I can never escape that road. The longer I remain sitting down on that corner, is the longer it would make me to see the best days of my life. I know right now, it may seem like I have not yet done my best-est yet, but I also know for sure that every single day is closer to improvement as long as I keep going and go for the extra mile. My dreams are still inside of me. Keeping the fire burning and a never ending adventure awaits. Come what may.

 

I wonder

​Because sometimes, I wonder…

 if the stars are also trying to reach us too.

 if the moon can still shine without lovers.

 if the sun is not yet tired of brightening up our day.

 if the clouds are as sweet as candies when eaten.

 if the sky could finally meet the sea.

 if the rain ever jealous of the rainbow.

 if the birds wish to sing a lyric.

 if the butterflies ever picked a flower.

 if the fishes ever wondered why they swim all day and night

if the bears ever wanted to get a hug too

 if somewhere in the universe wonders about us as aliens,

 if the owl ever watches over her hatchlings on morning

if the doors ever wished to knock on a person

 if the light ever mourns for the absence of the dark

 if the sea ever thought about of reaching the sky

if the rainbow ever enjoyed to be seen

  if I ever come to realize that it’s best to not realize.

 if I ever choose not to find reasons to reasons,

would that be enough to start something much better?

36 G.Low.Seas

I’ve sailed day and night,

A never ending plight.

At the shore, in a fierce night,

Seen a dove, have I gotten it right?


By the bay, the shallow waters creep,

With mild symphony and the song I keep.

Rolling in the deep

Watching your shadows sleep.


The dark blue sky blankets thy stars,

Glowing much from a far.

Sincerity in every scar,

My soul explodes ’tis not par.


Drowing out of thy window,

Never knowing the rainbow,

It’s only white and a shadow.

36 bricks made of jealou.

the missing sword

I used to write a lot. “A lot”. when I say “a lot”, it means I am connecting some words inside my head trying to give out my extrapolation for any matter that I got every single minute. I have equipped my mind with countless thoughts- making sense or not. Words that seem to turn out to be just a mere piece of trash or what else? a necessity perhaps? I can identify which is which and which is not. That seems to be a problem here. It is hard to choose between words that you want and what you need. So I tend to never notice time or the sunset, neither the weather nor the fiests. I have never watched the clouds for a long time or throw a peeble in a beach. Needless to say but I was out of words , or maybe, just maybe, I refused to bleed. 

Words were my arrows but I have ditched my bow. Words were the bloody red thirst of my sword but I surrenderred my plight.And my life is at its brink of death without my virtue, my weapon… my pen. 

  • Would you mind if I ask you to find my missing sword?

-Ajpc82916